Το Mood Radio παρουσιαζει τον Dustin Crooker

Ονομάζομαι Κώστας και καμιά φορά με φωνάζουν Dustin. Είμαι 21 κατάγομαι από την Άρτα και σπουδάζω Οικονομικές Επιστήμες στη Θεσσαλονίκη. Λατρεύω την μουσική και έχει παίξει τεράστιο ρόλο στη ζωή μου από τα 13 μου και στον βιοπορισμό μου τα 2 τελευταία χρόνια περίπου.
Η μουσική για εμένα είναι ο απόλυτος τρόπος εξωτερίκευσης των συναισθημάτων μου και ένας απίστευτος τρόπος να διασκεδάζω εγώ μόνος
ή και με τους φίλους μου. Αγαπάω και ακούω πολλά είδη μουσικής και σχεδόν δεν ακούω σταθερά μόνο ένα από αυτά. Το όνειρο μου είναι να γίνω επαγγελματίας σκηνοθέτης και βιντεογράφος έχοντας ως χόμπυ ή και ακόμα δεύτερο επάγγελμα τη μουσική.

1.       Τι σημαίνει μουσική για σένα;

Μουσική για εμένα λοιπόν είναι ο καλύτερος τρόπος που έχω βρει μέχρι σήμερα για να εκφράζω κάθε είδους συναίσθημα, από το χειρότερο ως το καλύτερο. Στις πρώτες μου επαφές μαζί της αποτελούσε ίσως έναν χόμπι ή και ένα τρόπο διασκέδασης αλλά αυτό άλλαξε όταν για πρώτη φορά έπαιξα μουσική εκτός studio (live δηλαδή).

Σήμερα για εμένα όμως σημαίνει εν μέρη βιοπορισμός και κύριο μέρος μια όμορφης ημέρας.

2.       Πώς ξεκίνησες να παίζεις στο δρόμο;

Την ιδέα είχε ένας πολύ, πολύ καλός μου φίλος ο οποίος στο παρελθόν είχε συχνές εμπειρίες παίζοντας μουσική στον δρόμο στην πόλη που σπούδαζε. Κάποια στιγμή αποφάσισε πως θέλει να αγοράσει και τα κατάλληλα "εργαλεία" (ενισχυτή, μικρόφωνο κλπ) για να το κάνει ακόμα καλύτερο και μου πρότεινε να παίζω μαζί του που έτσι κι έγινε.

3.       Τι σε κρατάει στο δρόμο;

Στον δρόμο με κρατάει το "είδος" επαφής που υπάρχει με τον κόσμο. Πιστεύω ότι μια επαφή μεταξύ μουσικού του δρόμου και ενός περαστικού που κάθεται ακούει και απολαμβάνει τη μουσική του είναι πιο άμμεση και ιδιαίτερη ακόμα και από αυτή που θα είχε ένας θαυμαστής του μουσικού σε ένα live του. Παίζοντας στο δρόμο μπορείς να διακρίνεις πρόσωπα, πως σε κοιτάνε, σου χαμογελάνε ή απλά αδιαφορούν. Κάτι που μέσα στο χάος ενός live δεν θα είχες την δυνατότητα να διακρίνεις. Εν τέλει είναι μια πιο απλοποιημένη και ιδιαίτερη έκδοση ενός live και η αλήθεια είναι πως πολλές φορές την προτιμώ.

4.       Τι βιώνεις στο δρόμο;

Όπως ανέφερα και σε μια προηγούμενη ερώτηση, στο δρόμο βιώνεις τα πάντα πιο άμεσα. Η επαφή με τον κόσμο είναι όσο αληθινή θα μπορούσε να είναι. Βέβαια δεν ζούμε σε ένα κόσμο γεμάτο με ουράνια τόξα και η αλήθεια να λέγεται πως υπάρχουν και άσχημες προστριβές με συμπολίτες, κυρίως γιατί ενοχλούνται. Ευτυχώς όμως 99% των περιπτώσεων όλα έχουν λυθεί ειρηνικά και ανθρώπινα. Η προσέγγιση μας ωστόσο είναι πάντα φιλική σε οποιοδήποτε μας απευθυνθεί.

Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα πως είναι έτσι και από την άλλη πλευρά. Έχει υπάρξει συγκεκριμένα μάλιστα ένα περιστατικό που με εξέπληξε πολύ. Χαρακτηριστικά θυμάμαι μια μέρα που παίζαμε έξω με τον φίλο μου έναν κύριο να μιλάει περίπου 10 μέτρα πιο μπροστά από εμάς σε μια ομάδα αστυνομικών που περπατούσαν και ήμουν σίγουρος από τις εκφράσεις και τις κινήσεις των χεριών του πως ήταν δυσαρεστημένος με κάτι. Αφότου τελείωσε να μιλάει στους αστυνομικούς, αυτοί σχεδόν άμεσα μας πλησίασαν και μας είπαν πως πρέπει να χαμηλώσουμε την ένταση είτε να πάμε αλλού γιατί κάποιος κάνει παράπονα.

Την ίδια στιγμή κιόλας φοράω το μπουφάν μου και πηγαίνω απευθείας στο κατάστημα του κυρίου. Χτυπάω διακριτικά την πόρτα του καταστήματος και ρωτάω ευγενικά αν μπορώ να μπω μέσα να του μιλήσω 5 λεπτάκια. Αφού μου δίνει την άδεια να περάσω του συστήνομαι και του εξηγώ πως δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να πάει και να παραπονεθεί στην αστυνομία καθώς βρισκόταν μόλις 10 μέτρα πιο μακριά από εμάς. Πιο συγκεκριμένα ότι θα προτιμούσα να έρθει να μας πει είτε ότι είμαστε απαίσιοι σε αυτό που κάνουμε ή ότι πραγματικά τον ενοχλούσε παρά να μεσολαβήσει μέσο αστυνομικής αρχής που θα μπορούσε να φέρει πιο σοβαρά προβλήματα χωρίς κανένας απολύτως λόγο. Έχοντας λοιπόν εξηγήσει ότι θέλουμε να έχουμε άμεση επαφή με τον ίδιο όταν προκύπτει κάποιο θέμα χαιρετηθήκαμε και έφυγα να συνεχίσω να παίξω ρωτώντας τον πρώτα αν έχει κάποιο θέμα να συνεχίσουμε. After all, είμαστε όλοι άνθρωποι και σε όλους μας αξίζει να  μπορούμε να ξέρουμε τι κάνουμε λάθος για να μπορούμε να το αλλάξουμε.

5.       Πως σε επιρρέασε η νομική ¨παράνοια¨ της επαιτείας ως μουσικό του δρόμου; Πιστεύεις ότι έχει εξομαλυνθεί η κατάσταση με το νόμο;

Εντάξει μιλάμε, δεν έχει ξαναυπάρξει πιο τραγελαφικός νόμος πιστεύω. Σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη στηρίζουν με επιδόματα τους μουσικούς του δρόμου και εδώ τους κυνηγάνε σαν να είναι εγκληματίες. Για καλή μου τύχη λοιπόν όλο αυτό το τσίρκο δε με επηρέασε προσωπικά. Από την άλλη δυστυχώς ταλαιπώρησε τον φίλο με τον οποίο παίζουμε έξω μαζί. Όσες φορές έτυχε να γίνει το κακό με την αστυνομία ήταν την ώρα που αυτός έπαιζε μουσική και εγώ καθόμουν και τον κοίταγα. Την πρώτη φορά που τον συνέλαβαν ήμουν παρόν και πήγα μαζί του μέχρι το τμήμα σε μια απόπειρα να βοηθήσω σε ότι μπορώ. Καθώς αυτός ήταν μέσα στο

τμήμα για 2-3 κουραστικές ώρες εγώ ήμουν έξω από την πόρτα της αίθουσας που βρισκόταν και δυστυχώς άκουσα κάθε είδους κακό σχόλιο και επίθετο από τους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν μέχρι και αυτούς που είχαν βάρδια. Είναι συγκλονιστικό πως κάποιοι βλέπουν τους μουσικούς του δρόμου. Το λέω αυτό γιατί το πρόβλημα εν τέλει δεν ήρθε από τον νόμο κάθε αυτό, αλλά από έναν από τους τρείς αστυνομικούς που τον συνέλαβαν που ούτε την ώρα που τον "έδεναν" ούτε και μετά ήταν σίγουρος γιατί τον κατηγορούσαν και έτσι προχώρησε προσωπικά ο ίδιος σε δυό καταγγελίες οι οποίες κόστισαν στον φίλο μου εκατοντάδες ευρώ και μερικές μέρες φυλάκισης.

Η ειρωνεία; 7 μέρες μετά ο νόμος καταργήθηκε. ΩΣΤΌΣΟ έχοντας πάλι στο μέλλον έρθει σε επαφή με αστυνομικούς ενημερώθηκα πως ναι μεν δεν είναι επαιτεία να παίζεις μουσική στο δρόμο αλλά είναι ΠΑΡΆΝΟΜΟ να παίζεις με ενισχυτή και μικρόφωνο για διατάραξη κοινής ησυχίας. Το πιο αστείο είναι ότι όσες φορές οι αρχές μας είπαν να χαμηλώσουμε γιατί δεν μπορούμε να παίζουμε τόσο δυνατά, κανείς από αυτούς δεν κρατούσε στα χέρια τους το κατάλληλο εργαλείο για την μέτρηση έντασης. Συνεπώς, τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Παίζεις μουσική και απλά εύχεσαι να μην έχει πάει στραβά η μέρα κανενός περίεργου.

6.       Τι μουσική ακούς;

Τον τελευταίο χρόνο της ζωής μου ακούω πολύ ελληνική trap είναι η αλήθεια γιατί έψαχνα κάτι πιο "εύκολο" να ακούσω και να με ανεβάσει χωρίς απαραίτητα να είναι ποιοτικό. Σαν το fast food ένα πράγμα. Εύκολο, γρήγορο και ωραίο, αλλά οχι υγιεινό.

Έτσι λοιπόν μιας και όλο περισσότερο υλικό αυτού του είδους παράγεται φέτος από πολλούς μουσικούς έχω πέσει και εγώ με τα μούτρα. Βέβαια η αλήθεια είναι πως όπως όλοι μας έτσι και εγώ πάω με τους καιρούς μου. Για την ακρίβεια με το πως νιώθω και το τι αναζητώ εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Νομίζω και πως κάπου εδώ είναι που κάνω την αναφορά που θέλω στην μπάντα της ελληνικής heavy metal σκηνής, τους Planet of Zeus. Υπήρξαν κάποια δύσκολα χρόνια στην ζωή μου την εποχή που ο πατέρας μου απεβίωσε και αυτή η μπάντα ήταν εκεί για να με σώσει και να μου δώσει όλο το κίνητρο που χρειαζόμουν για να συνεχίσω. Βέβαια για να πω και εγώ την μαύρη μου αλήθεια, έχω πλέον πάψει να αναζητώ νέα είδη μουσικής λόγο του χρόνου που μου απομένει και την αλλαγή της καθημερινότητας και της δουλειάς μου. Ωστόσο έχω υπάρξει σε σχήματα τύπου jazz-swing και metalcore που δεν είχα τον κατάλληλο mindset για να εκτιμήσω αρκετά σαν μουσική και ελπίζω πως το μέλλον θα είμαι κάπου αραχτός με τις ώρες μελετώντας τα.

7.       Σε ποια φάση της ζωής σου βρίσκεσαι γενικά;

Βρίσκομαι με μια φάση που αποκτάω ένα σταθερό επαγγελματικό τομέα. Για να είμαι ειλικρινής ποτέ δε περίμενα να βρω μια δουλειά εντός αυτού του κράτους που να θέλω τόοοοσο πολύ κα διατηρήσω. Βέβαια από αυτή τη δουλειά κρίνεται το μέλλον μου γιατί σύντομα θα καταφέρω μέσο των εισοδημάτων μου να κάνω την σχολή που πολύ θέλω και να αποκτήσω σιγά-σιγά ένα επαγγελματικό μέλλον πάνω σε αυτό. Αν και θα φανεί παράξενο οφείλω να πω πως αυτό είναι η σκηνοθεσία / βιντεογραφία /φωτογραφία και γραφικός σχεδιασμός. Δυστυχώς στη ζωή μου μέχρι και σήμερα το πιο σταθερό εμπόδιο είναι τα οικονομικά μου για αυτό και είμαι πολύ χαρούμενος να δηλώνω πως ανυπομονώ να επιστρέψω και φέτος το καλοκαίρι στη δουλειά μου για να αρχίσω να χτίζω αυτά που αγαπώ.

8.       Έχεις δικό σου υλικό;

Ολοκληρωμένο δικό μου υλικό για πρώτη φορά έφτιαξα σχεδόν 3 εβδομάδες πρίν. Μέχρι τότε είχα μια απίστευτα μεγάλη δυσκολία να εξωτερικεύσω αυτό που εγώ είχα μέσα στο μυαλό μου σε μορφή μουσικής με όργανα και φωνή. Παραδόξως εκείνη την μέσα αυτό άλλαξε καθώς βαθιά επηρεασμένος από έναν συμβάν με την σύντροφο μου άρχισα να γράφω στίχους από το πουθενά. Το πιο αστείο είναι ότι δεν ήξερα ακριβώς τις λέξεις που ήθελα να χρησιμοποιήσω αλλά όταν τα έβλεπα γραμμένα ήταν ακριβώς αυτά που ήθελα. Το ίδιο συνέβη και με το ορχηστρικό μέρος του κομματιού καθώς μου χρειάστηκε μόνο μία προσπάθεια για να βγει ακριβώς όπως ήθελα. Έχω ακόμα αποθηκευμένη την μία και μοναδική ηχογράφηση που έκανα με την πρώτη μου απόπειρα να γράψω το ορχηστικό και από τότε δεν έχω αλλάξει τίποτα απολύτως ούτε στους στίχους, ούτε και στο ορχηστικό. Είναι σα να με είχε κυριεύσει κάποια δύναμη και μιλούσε από μέσα μου. Έτσι λοιπόν ξεπέρασα 3-4 χρόνια με αποτυχημένες απόπειρες.

9.       Γιατί τραγουδάς με κλειστά τα μάτια;

Ξεκίνησε σαν ένας τρόπος για να καταπολεμήσω την αμηχανία μου πάνω στο stage αλλά κατέληξε να είναι ένας τρόπος να διακρίνει κάποιος αν μου αρέσει που παίζω μουσική εκείνη τη στιγμή ή οχι. Είμαι απόλυτα συγκεντρωμένος και απορροφημένος την ώρα που παίζω κάθε ένα τραγούδι. Στο μυαλό μου σε αυτό το διάστημα δεν υπάρχει τίποτα παρά μόνο το συναίσθημα του κάθε τραγουδιού που εκτελώ χωρίς να το επικαλούμαι με σκέψεις. Είναι σαν κάπως να δηλώνω την αφοσίωση μου πάνω σε αυτό που κάνω.

10.   Τι όνειρα έχει ένας μουσικός του δρόμου;

Ένας μουσικός του δρόμου ονειρεύεται να μπορεί να ταξιδέψει και να παίξει την μουσική του παντού. Δεν είναι απλά η μουσική, είναι ο καινούργιος κόσμος και τα καινούργια μέρη. Οι προστριβές είναι που αλλάζουν τον άνθρωπο και τον κάνουν να προβληματίζεται, να βελτιώνεται και να κερδίζει κάτι από τους άλλους ή και αντίστροφα. Κάθε μουσικός του δρόμου είναι εκτεθειμένος στον κόσμο και αυτό είναι που κάνει καμιά φορά τη μουσική να μιλά πιο εύκολα από τις κουβέντες.

11.   Πώς προέκυψε ο Dustin Crooker;

Υπήρξε μια φάση πιο παλιά που όλοι μου η παρέα είχαμε καεί στο online gaming και όλοι είχαν ένα φοβερό nickname εκτός από εμένα. Τότε ήταν που άκουσα πρώτη φορά για τον Dustin Dollin ένας πολύ καλό professional skater της Shake Junt. Έπειτα από λίγο καιρό άκουσα για πρώτη φορά τη μπάντα Fu Manchu με την οποία ξετρελάθηκα και συγκεκριμένα θυμάμαι να ακούω το αγαπημένο μου κομμάτι τους το Boogie Van μέσα στο οποίο αντί για "motherfucker" να λένε "mothertrucker" το οποίο είναι ένας πιο ήπιος τρόπος να λές "motherfucker"(εδώ να πω και πως για πολύ καιρό επειδή δεν είχα κοιτάξει σχεδόν ποτέ τους στίχους νόμιζα πως έλεγε "motherCRUKER").

Εγώ όμως για κάποιο λόγο το διάβαζα "μαδερτρουκερ" αντι για "μαδερτρακερ" και έτσι εξ ουρανού αποφάσησα ότι το nickname μου πρέπει να είναι Dustin Crooker κρατόνας από το "mothertrucker" τον λάθος τρόπο με τον οποίο το διάβαζα και κόβοντας το στη μέση. Και για να κάνω πιο προφανή την προφορά του επέλεξα να βάλω double "o" εξού και το Crooker. Αυτό απογειώθηκε όταν κάποτε στο μέλλον έμαθα πως το "crooker" είναι ένας πιο λαικός τρόπος να λες "απατεώνας". Χωρίς να το χρησιμοποιώ και πολύ όμως πέρα από online υπηρεσίες κάποια στιγμή χρειάστηκα κάτι για τα social media και κάπου εκεί είναι που και άλλοι άρχισαν να το χρησιμοποιούν για να με αποκαλούν και έτσι.

12.   Αν μπορούσες να αλλάξεις ένα πράγμα στο δρόμο τί / ποιο θα ήταν αυτό;

Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι στο δρόμο, χμμ. Στη φάση του δρόμου θα άλλαζα σίγουρα τους νόμους και οτιδήποτε περιορίζει τους μουσικούς από το να είναι αυτοί που είναι με 100% ελευθερία. Σίγουρα επίσης θα άλλαζα το πως αυτοί που ενοχλούνται από εμάς επικοινωνούν μαζί μας και γενικά κάθε είδους επαφή να μπορούσε να λύνεται με απλό διάλογο. Πέρα από αυτά τα δύο κυριολεκτικά στον δρόμο θα άλλαζα κάτι ακόμα και αυτό είναι το να προσθέσω περισσότερα λουλούδια!

Επιμέλεια και Παρουσίαση
Γιώργος Δόνιος

Media

chatters      vvelope

www.moodradio.gr